Yunan mitolojisine ilgi duyanlar Prometheus’u iyi tanırlar. Balçıktan yaratılan insana can vermek için gökyüzünden ateşi çalar ve aydınlık yaşasın diye ışığı getirir. Tanrı Zeus bunu öğrenince kendisine ebedi bir işkence için, onu Kaukasos dağına kayalara bağlatır. Hergün gelen bir kartal ciğerlerini yer ama ciğerleri hergün kendini yeniler. Bu işkence böyle tekrarlanıp sürerken, bir gün Herkül kartalı öldürür ve işkenceye son verir. Bu olaydan sonra insan için uygarlığın başladığına inanılır. Prometheus ise insanlığın aydınlığı için acı çekmiştir, bu nedenle insanlık tarihinin hiç bir evresinde unutulmaz.

            Toplumlara yön veren, acılar çeken ama her şeye rağmen inandıkları yoldan sapmayan ve tarihin haklılıklarını gösterdiği tüm aydınlar Prometheus ile özdeşleştirilirler. Bu özdeşleşme tablosu içinde gazetecileri de görürüz.

Özellikle, kendi doğrularının dışında doğru kabul etmek istemeyen insanların yoğunluklu olduğu toplumlarda (-ki bu toplumlar ağırlıklı olarak değişime direnirler ve gelenekçi yapıya sahiptirler) gazetecilik mesleğini yürütmek hem beceri ister hem de zordur. Birde bu mesleği, tanışıklığın önemli olduğu, akrabalık arkadaşlık ilişkilerinin yoğun olduğu dar bölgelerde gerçekleştirme çabasındaysanız daha da zor bir tablo sizi bekler.

Şayet, bireysel  çıkarlarınızı kamu çıkarlarının önünde tutuyor ve gazeteciliği bir güç unsuru olarak şahsi çıkarlarınız açısından kullanıyorsanız, bu yazı sizi kapsamıyor demektir. Böyle gazete örnekleri tüm toplumlarda olmuştur ve olacaktır kuşkusuz ama bu tür yayıncılık öyle ya da böyle bir gün bumerang etkisi yapıp, içindekileri meslek dışına itmektedir.

Frankfurter  Journal’in 1615 yılındaki yayınından yüzseksen yıl sonra Osmanlı topraklarında Fransız Elçiliği’nin 1795 yılında Bulletin des Nouvelles’i (Haberler Belleteni) Fransızca olarak yayınladığını görüyoruz. İlk Türkçe gazete ise 1831 (1 Kasım) tarihinde, yani Almanya’daki örneğinden 216 yıl sonra İstanbul’da basılıyor..

Sivas ise ilk matbaa ile Vali Elhaç Ahmet İzzet Paşa sayesinde 1878’de tanışmıştır. Ve kentin ilk resmi gazetesi “Sivas”, aynı vali tarafından aynı yıl aynı matbaada basılmıştır.

Gazeteci olmanın ve gazetecilik yapmanın zorlukları bir yana, bu toplumdaki esas zorluk, “bilme” isteği ve arzusuna duyulan antipatidir. Ne yazık ki bizim toplumumuz, çok okuyan, yorumlayan, yazan insan tipine karşı ürkek davranışlar sergilemiş, çekinceler duymuş, padişah buyruğunun tüm buyrukların üstünde, eleştirilemez oluşunun yüzyıllar süren tahakkümü ile itaat edenin, itaat ile kalması bilincini, Cumhuriyet’e kadar getirmiştir. Osmanlının son döneminde gazeteler yayınlanırken, onları satın alıp elinde taşıyan insanlara hor gören gözlerle bakıldığından, insanlar aldıkları gazeteleri saklama lüzumu hissetmişlerdir.

Gazetecilik zor ve bir o kadar da çileli meslektir. Aynı zamanda bulaşanlar ve onların akrabaları, yakınları dışındakiler pek bilmez ama bu meslek hastalıktır. Bu hastalığın genel tanımı “-Bab-ı Ali’de mürekkep yalamaya gör” şeklinde bir cümle ile başlayan vurgularla tanımlanır. Süründüren, öldürmeyen ama kalkındırmayan bir virüs bulaşır bu mesleğe burun sokanlara ve tedavisi ne yazık ki bu güne dek bulunmamıştır.

Gazeteci, araştırmacılığı mesleğinin parçası haline getirmişse eğer, çekinilen, ürkülen bir adamdır ve bu adam (kadın ve ya erkek) evinden, cepheye giden asker edası ile uğurlanır. Her türlü risk, yayın yapılan toplumun bir takım değerleri öğrenmesi, gerçeğin ortaya konması, yarınların daha aydınlık ve temiz olabilmesi, toplumsal düzenin korunup sürekliliğinin sağlanması ve bireylerin yaşanan istisnai olaylardan kendilerine ders çıkarabilmesi v.b. için göze alınır, gazete sayfalarına aktarılır. Her ne kadar birilerini rahatsız etse de bu gazete ve gazeteci açısından çok temiz, berrak bir duygudur. O berraklığı, gazeteci başını yastığa koyduğu an en derininde hisseder, çocuğunun yüzüne baktığı zaman “-yavrum sen ve senin gibiler daha mutlu ve temiz yarınları yaşasın diye” cümlelerini aklından geçirerek çocuğunun yanağını okşadığı zaman hisseder.

Gazeteyi okuyan için ise sıradan bir gün, sıradan bir yayın, sıradan bir haber daha gözünün önünden geçip gider.. Ama farkına varmaz, bir haber muhtemel bir kötülüğün daha önüne set çekmiştir. O haberle muhtemel bir kötülükten, yanlıştan kendisini, ailesini, çevresini korumak için gardını almıştır bile okuyucu..

Yeni bir yaş yıldönümünde yazılabilecek o kadar çok şey var ki.. Kanlarına o ıslah olmaz virüsün bulaştığı, şu bir avuç insan her gün bu şehri koklar, herkes bu şehirde sıradan bir güne uyanırken onlar her sıra dışı günü, bizlere sıradan kılabilmek için yarışırlar. Her an her yerde küçücük bir makine, bir kamera, bir mikrofon, biz farkına varmadan olayın can alıcı yerinde belirir. Ve her birinin, belki bazıları bunu bilmez ama tek amacı vardır; bugünü yarına daha aydın, daha berrak, daha yaşanılır ve umut yüklü  bırakabilmek. Çok önemli bir toplumsal sorumluktur bu..

Onların her biri Prometheus’tur. Ateşi ve aydınlığı, o hengameli karanlıklardan çalıp ve tek tek olaylarla yarınların olgularını aydınlatırlar, damarlarında gezinen ıslah olmaz virüs ile, tüm sıkıntılara ve kaygılara rağmen..